رقابت تثبيت پتاسيم و آمونيوم در خاک‌های با سيستم‌های مختلف کشت

معصومه پیشگیر, سیروس جعفری, منصور غنیان

چکیده


رقابت تثبيت پتاسيم و آمونيوم در برخی از خاک‌های شمالی و جنوبی استان خوزستان از اعماق 30-0 و 60-30 سانتی‌متری در سيستم‌های کشت نيشکر، تناوب، نخلستان و باير تعيين شد. از غلظت‌های 1000-800-600-400-200-100-50-0 ميلی‌گرم بر کيلوگرم از پتاسيم و آمونيوم استفاده گرديد. مقايسه ميانگين‌ها با آزمون دانکن نشان داد که در همه تيمارها با افزايش غلظت از صفر به 1000 ميلی‌گرم بر کيلوگرم پتاسيم و آمونيوم، مقدار تثبيت در همه سيستم‌ها و اعماق افزايش يافت. ميانگين تثبيت آمونيوم در سيستم‌های کشت برای لايه سطحی و زيرسطحی بترتيب 50/2007 و 08/1952 ميلی‌گرم بر کيلوگرم بود در حاليکه در زمين‌های باير برای دو عمق سطحی و عمقی 62/1880 و 87/1941 ميلی‌گرم بر کيلوگرم بود و برخلاف لايه خاک سطحی، در عمق اختلاف چندانی نداشت. در تثبيت پتاسيم چنين روند افزايشی ملاحظه نشد. همچنين تمايل به تثبيت آمونيوم به دليل وجود کانی‌های رسی اسمکتايت و ايلايت تخليه شده بيشتر از تثبيت پتاسيم بود. نتايج ضرايب همبستگی نشان داد که ميزان ماده آلی و رس بر تثبيت هر دو کاتيون اثر منفی داشته و اين اثر از لحاظ آماری معنی‌دار نبود. ميزان پ‌هاش، آهک و شن بر تثبيت آمونيوم اثر منفی و غيرمعنی‌دار به ترتيب 034/0-، 029/0- و 021/0- داشت و ظرفيت تبادل کاتيونی و درصد سيلت بر تثبيت پتاسيم اثر منفی و غيرمعنی‌دار به ترتيب به ميزان 068/0- و 017/0- نشان داد. 

موضوع


تناوب; خوزستان; کانی‌های رسی; مواد آلی

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.