رابطه سازگاری شغلی با توانمندسازی روانشناختی و فرسودگی شغلی اعضای هیات علمی

نعمت الله رحیمی دادکان, ناصر ناستی زایی

چکیده


مقدمه: توانمندسازی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی اعضای هیات علمی از موضوعات بسیار مهمی هستند که می­‌توانند تحت تاثیر عوامل متعددی از جمله سازگاری شغلی قرار بگیرند. از این رو هدف مطالعه حاضر بررسی رابطه سازگاری شغلی با توانمندسازی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی اعضای هیات علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان بود.

روش­ها: روش پژوهش توصيفي- پیمایشی از نوع همبستگي بود. جامعه آماري شامل کلیه اعضای هیات علمی دانشگاه سیستان و بلوچستان بوده كه با استفاده از روش نمونه‌گيري طبقه‌ای-آسان تعداد 183 نفر انتخاب و مورد مطالعه قرار گرفتند. به منظور بررسي متغيرهاي پژوهش از پرسشنامه­های سازگاری شغلی، توانمندسازی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی استفاده شد. برای روایی پرسشنامه­ها از روایی محتوایی و پایایی آن­ها از طریق آلفای کرونباخ  به ترتیب 76/0، 87/0و 79/0 مورد تایید قرار گرفت. داده‌ها با استفاده از آزمون های ضریب همبستگی و رگرسیون چندگانه همزمان از طریق نرم افزارآماری SPSS تجزیه و تحلیل شدند.

یافته‌ها: بر اساس نتایج مقدار ضریب همبستگی سازگاری شغلی با توانمندسازی روان‌شناختی و فرسودگی شغلی به ترتیب 736/0 و 687/0- بود (01/0p<). نتایج تحلیل رگرسیون چندگانه نیز نشان داد که سازگاری شغلی 9/56 درصد از واریانس توانمندسازی روان‌شناختی و 6/49 درصد از واریانس فرسودگی شغلی را تبیین می‌کند.

نتیجه‌گیری: با توجه به رابطه مثبت سازگاری شغلی با توانمندسازی روان‌شناختی و رابطه منفی آن با فرسودگی شغلی، مدیریت منابع انسانی دانشگاه می‌تواند جهت افزایش توانمندسازی روان‌شناختی و کاهش فرسودگی شغلی اعضای هیات علمی، از مشاوره شغلی به شیوه سازگاری شغلی بهره گیرد.


موضوع


سازگاری; شغل; توانمندسازی روان‌شناختی; فرسودگی شغلی; اعضای هیات علمی

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.