بررسی مشکلات آموزش بالینی و ارائه‌ی راهکارهایی برای بهبود کیفیت آن از دیدگاه دانشجویان رشته مامایی

نسرین عظیمی, رقیه باقری, پروانه موسوی, مریم بخشنده باورساد, مریم هنرجو

چکیده


مقدمه: در آموزش بالینی، دانشجو در تعامل با مربی و محیط آموزشی بالینی، مفاهیم آموخته شده نظری و عملی قبلی را در موقعیت‌های واقعی و بر روی بیماران واقعی به کار می‌بندد. بنابراین هرگونه ضعف در زمینه آموزش بالینی دانشجویان موجب ضعف و کاهش کارایی دانش­آموختگان خواهد شد. نتایج بسیاری از مطالعات بیانگر آن است که شکاف نسبتاً عمیقی در روند آموزش علمی پرستاری و مامایی و عملکرد بالینی دانشجویان وجود دارد و آموزش‌های بالینی موجود، توانایی لازم را برای ابراز مهارت بالینی به دانشجو نمی­دهد. لذا هدف مطالعه حاضر بررسی مشکلات آموزش بالینی از دیدگاه دانشجویان رشته مامایی و ارائه‌ی راهکارهایی برای بهبود کیفیت آن بود.

رو‌ش‌ها: در این مطالعه توصیفی، کلیه دانشجویان ترم‌ 7 و 8 کارشناسی مامایی سال تحصیلی 93‌-‌92 به صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند. ابزار گردآوری اطلاعات، پرسشنامه‌ی دو بخشی شامل اطلاعات دموگرافیک و 30 سوال جهت بررسی مشکلات بالینی در سه حیطه‌ی عوامل فردی، عوامل مربوط به مربی و عوامل محیطی- فیزیکی و یک سوال باز درخصوص ارائه راهکارهایی برای بهبود کیفیت آموزش بالینی بود. پس از جمع­آوری اطلاعات، داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی (میانگین، فراوانی) و از طریق نرم­افزار آماری SPSS تجزیه و تحلیل شد.

یافته‌ها: در این بررسی ‌88‌ درصد از دانشجویان معتقد بودند که انگیزه‌ی فردی و علاقه به رشته‌ی تحصیلی بر کیفیت عملکرد بالینی دانشجو در دوران کارورزی اثر می­کند. 97 درصد از دانشجویان اظهار کردند که تعداد دانشجویان هر گروه، بر کیفیت آموزش بالینی در کارورزی موثر است. 92‌‌درصد از واحد‌های پژوهش بیان کردند برخورد پرسنل درمانی و همچنین امکانات و تجهیزات محل کارورزی بر کیفیت آموزش بالینی تاثیر دارد.

نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های این مطالعه، جذب و به کارگیری اساتید بالینی مجرب، تلاش در جهت بهسازی محیط آموزشی، توسعه‌ی همکاری بین مدرسین و بخش‌های بالینی و توجه به هماهنگی و تناسب بین محتوای آموزش تئوری و مباحث عملی می­تواند منجر به بهبود آموزش بالینی شود.


موضوع


مهارت بالینی; مامایی; آموزش; بهبود کیفیت

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.