بهبود بازده توليد مثلي در گوسفندان ايراني نژاد زل با استفاده از تزريق هورمون¬هاي استراديول و اکسي توسين در فصل توليد مثلي

افشین سيفي- جمادي, رضا مسعودی, علیرضا حسين زاده اسکی, حمید کهرام, محسن شرفی, سید دانیال معين آل داوود, عبدالحسن صادقي پناه

چکیده


در اين مطالعه از ميش‌هاي سه تا چهار ساله با ميانگين وزني 5/2± 47 کيلوگرم استفاده شد. در آزمايش اول ميش‌ها به دو گروه مساوي (n=120) تقسيم شده و به ترتيب به آن‌ها مقدار 100 و 200 ميکروليتر استراديول تزريق شد. 12 ساعت پس از تزريق استراديول ميش هاي هر گروه به شش زير گروه مساوي (n=20) تقسيم شدند و مقدار 50 ، 100 و 150 واحد اکسي‌توسين را به صورت درون وريدي يا درون عضلاني دريافت نمودند. ميزان نفوذ به سرويکس قبل از تزريق، 15 دقيقه و 12 ساعت پس از تزريق استراديول (قبل از تزريق اکسي‌توسين) و همچنين 20 دقيقه پس از تزريق اکسي‌توسين با پيپت مدرج تلقيح مصنوعي اندازه‌گيري شد. آزمايش دوم مانند آزمايش اول بود با اين تفاوت که به ميش‌ها استراديول تزريق نشد و فقط اثر اکسي‌توسين بر باز شدن سرويکس تعيين شد. در آزمايش سوم ميش‌ها (n=120) براي همزماني فحلي به مدت 12 روز سيدرگذاري شدند و در هنگام سيدربرداري به همه ميش‌ها مقدار 550 واحد هورمون eCG تزريق شد. قبل از تلقيح مصنوعي ميشها به سه گروه مساوي تقسيم شدند. گروه اول به عنوان گروه شاهد انتخاب شد و هورمون اکسي‌توسين دريافت نکرد. دو گروه ديگر به دو دسته تزريق درون‌عضلاني و تزريق درون‌وريدي تقسيم شدند و 100 واحد هورمون اکسي‌توسين را دريافت کردند. تمام ميش‌ها 54 ساعت.  استراديول به تنهايي اثري بر باز شدن سرويکس نداشت  (05/0P<) ولي تزريق عضلاني و يا وريدي اکسي‌توسين با دوزهاي 100 و 150 واحد در حضور و يا عدم حضور استراديول باعث بازشدن سرويکس در ميش‌هاي زل ‌شد(05/0P>).


موضوع


اتساع سرويکس; استراديول; اکسي‌توسين; درصد آبستني

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.