فاعل معجزه در نظر مفسران فریقین

سیده سعیده غروی

چکیده


معجزه امری خارق العاده است که فوق توان بشری و گواه صدق ادعای پیامبری است. برخی آیات قرآن کریم به تبیین معجزه و نوع آن در داستان انبیاء پرداخته‌اند. آیات توصیف‌گر معجزه به روشنی گاه از فاعلیت خداوند در تحقق این امر فوق توان بشری سخن می‌گویند و گاه تحقق آن را به خواست نبی اما به اذن الهی می‌خوانند. در این مقاله مواجهۀ مفسران فریقین با شماری از این آیات بررسی شده است. برخی به تفکیک آیات، در بعضی موارد خداوند و در موارد دیگر انبیاء را فاعل معجزه می‌خوانند؛ اما گروه دوم بدون در نظر گرفتن صراحت آیات با تکیه بر ادله عقلی و یا استدلال‌های کلامی سخن گفته‌اند. دسته‌ای از ایشان معجزات را فعل انبیاء می‌خوانند و صدور افعال مادی را از خداوند غیرممکن می‌دانند و دسته دیگر، تحقق معجزه را تنها از جانب ساحت کبریایی امکان پذیر می‌دانند. نگارنده در این مقاله در پرتو 3 اصل، چگونگی تحقق امر فوق بشری را از سوی پیامبرانی که در آیات قرآن، بشر خوانده شده‌اند، امکان پذیر می‌داند: اول، اعطای مقام ولایت تکوینی به ایشان از سوی خداوند؛ دوم، مظهریت اوصاف و صفات الهی در جایگاه خلیفه اللهی؛ سوم، صدور معجزه در پرتو اذن خداوند.


موضوع


فاعل معجزه; ولایت تکوینی; خلیفة الله; مظاهر اوصاف و صفات الهی; اذن الهی

تمام متن:

PDF

ارجاعات

  • در حال حاضر ارجاعی نیست.